Die ratel is besonder maklik om te identifiseer met 'n hoogte van ongeveer 30 cm, lengte 95 cm en het 'n lewensduur van nagenoeg 24 jaar. Die dratyd van die wyfie word geskat op ses maande.
Die ratel is dik en fors gebou, die kop massief met kleinerige ronde ore, die bene is kort en bevat besondere kragtige lang, skerp naels, met 'n kort borselagtige stert wat hy dikwels neig om regop te hou. Die "pels" is kort en grof met 'n treffende konstrasterende patroon. Die boonste helfte van die kop net bokant die oë en die ore sowel as die bo-dele van die lyf en die hele stert vertoon witterig, soms grys, ligbruin tot bruin, veral na die agterdele maar bykans nooit swart nie. Hierdie ligkleurige mantel konstrasteer skerp met die pikswart sye, onderdele en bene. Die punt van die witkleurige borselagtige wit stert is pikswart.
Die jong rateltjies se wit manel vertoon meer bruinerig van kleur. Dit moet duidelik gestel word dat daar heelwat intra-specie variasies by die ratel voorkom ten opsigte van die kleur van die ligte mantel. By party rasse tref mens die mantel net van die nek tot die stert aan, maar by ratels wat die digte vogtige woude bewoon, is hierdie ligte manel baie beperk tot net by die nek. In die uitsonderlike geval kan die wit mantel totaal afwesig wees.
Hoewel die ratel 'n nagdier is, mag 'n mens as jy gelukkig is, hulle soms in die dag ook raakloop. Net soos die erdvark, besit die ratel ook die vermoë om met sy kragtige, lang naels gate in die grond te grawe, maar hulle maak merendeels gebruik van onbewoonde erdvarkgate.
Die ratel mag enkel of in pare voorkom. Oor die algemeen is die ratel skaam en geneig om pad te gee as dit versteur word, maar die jagter of die natuurliefhebber moet dit vir geen oomblik as vrees interpreteer nie. Die ratel is volgens die meeste skrywers die enigste dier wat geen vrees ken nie, en is uitermatig braaf en heldhaftig en sal enige onwelkome indringer afgesien van grootte en gevaarlikheid, onmiddellik bestorm en aanval.
Die ratel het 'n spreekwoordelike soettand - net soos ons almal. Hy het 'n voorliefde vir heuning, en die heuningkoeke wat reeds die papies van die wildeby bevat, is sy gunsteling. Enige nes word met sy sterk kloue oopgebreek en vanweë sy geweldige taai en sterk vel en 'n laag vet net onder die vel, is hy immuun teen bysteke. Die ratel klim met die grootste gemak bome, om by die byneste uit te kom, ten spyte van sy oënskynlike swaar massa.
 |
| Bron: HIER |
[Inligting: Dr. JJ Malan]
